انقلاب 25 ژانویه 2011 در مصر در حالی اتفاق افتاد که گروه‌های مختلف، از سکولار، لیبرال و ملی‌گرا تا اخوانی ،سلفی، قبطی و شیعه، همه خواهان حق تعیین سرنوشت خود شده بودند. پس از سقوط مبارک، انجام انتخابات ریاست‌جمهوری و پیروزی محمد مرسی، کاندیدای مورد تأیید اخوان‌المسلمین، در ژوئن 2012، ارتش قدرت را به وی تحویل داد. اما اگر چه این واقعه پایانی بر نظام مبارک بود ولی از سویی دیگر آغاز بی‌ثباتی نامبارک در صحنه‌ی سیاسی این کشور بود.

مرسی با بی تجربه گری سیاسی و نفی شایسته‌سالاری بر اخوانی کردن کابینه و دولت تأکید داشت و به اشتباه، تصورش بر آن بود که می‌تواند در جامعه‌ی متکثر و متنوع مصر با این شیوه سیاست های خود را به پیش ببرد. او همچنین اشتباهات بزرگی در موضع گیری های منطقه ای داشت. دولت مرسی وارد منازعۀ سوریه شده بود و به نوعی بخشی از روابط خارجی خود را منوط به مقابله با دولت بشار اسد کرده بود.

اما این پایان کار انقلاب مصر نبود و درست یک سال بعد از آن، در ژوئن 2013، مردم مصر با برگزاری رفراندوم غیررسمی (جمع‌آوری بیش از 15 میلیون امضا)، خواهان برکناری رئیس‌جمهوری شدند که خود انتخاب کرده بودند. ارتش نیز مدعی شد که به پشتوانه همین موضوع به برکناری مرسی از قدرت اقدام نموده است.

چند روز پیش نیز کابینۀ انتقالی مصر با هدف برقراری ثبات در کشور اولین نشست خود را برگزار کرد. کابینه ای که توسط نظامیان و با توافق همۀ گروههای سیاسی به استثنای اخوان المسلمین تشکیل شده است. کابینۀ جدید قرار است روند انتقال سریع قدرت را با برگزاری انتخابات و تعیین دولت منتخب بر عهده داشته باشد.

در واقع اردوغان از زمان سقوط مرسی شمشیر را برای نظامیان مصر و موضع منفعل غرب در برابر حوادث اخیر، از رو بسته است و هر بار غرب را به ریاکاری و عدم صداقت متهم می‌کند. همین چند روز پیش بود که اردوغان گفت: «چه بر سر غربی‌هایی آمده که تا دیروز مدام شعار دمکراسی سرمی‌دادند و می‌خواستند آن را در همۀ کشورها پراکنده کنند؟ وقت آزمایش صداقت همین الان است.» البته نباید فراموش کرد که این گونه سخنان مقامات دولت ترکیه، بیش از آن که کارکرد بین المللی داشته باشد، با هدف تأثیرگزاری بر تمایلات و جریان های داخلی ایراد می شود، چراکه مردم این کشور به دلیل نوع سیاست ها و موضع گیری های سال های اخیر دولتشان و تاریخچه تحولات سال های گذشته، همزادپنداری آشکاری با تحولات مصر از خود نشان می دهند.

در مصر کنونی به نظر می رسد سه بازیگر قدرتمند وجود دارد:

- اخوان‌المسلمین به عنوان اصلی‌ترین، منسجم‌ترین و پرطرفدارترین نیروی مخالف دولت سابق مصر، که به خاطر فعالیت‌های سابق خود، از تشکیلاتی منظم برخوردار است. اخوانی‌ها روی‌هم‌رفته دارای قابلیت تشکیلاتی بالاتری نسبت به دیگر گروه‌های مخالف نیز هستند.